۴ نوامبر ۲۰۲۶ – بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله Open Medicineمنتشر شده است، رژیم درمانی ترکیبی کوتاه‌مدت شامل سیتاگلیپتین و متوپرولول، مزایای بالینی قابل توجهی را برای بیماران مسن مبتلا به دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا دارد.
این درمان ترکیبی به‌طور مؤثری سطح قند خون و فشار خون را بهبود بخشیده و هم‌زمان باعث کاهش التهاب و تقویت شاخص‌های عملکردی کبد و کلیه شده است. نکته مهم این است که این رویکرد دوگانه، پروفایل ایمنی مطلوبی داشت و افزایش قابل توجهی در عوارض جانبی کوتاه‌مدت مشاهده نشد. با این حال، نویسندگان هشدار دادند که به دلیل ماهیت گذشته‌نگر و تک‌مرکزی این مطالعه و حجم کوچک نمونه، این یافته‌های اولیه باید به عنوان شواهد بالینی مقدماتی در نظر گرفته شوند که نیازمند تایید بیشتر از طریق کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده با حجم نمونه بزرگ‌تر هستند.
این مطالعه شامل پرونده‌های پزشکی ۵۲ بیمار مسن مبتلا به دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا بود که بین ژوئن ۲۰۲۱ تا مارس ۲۰۲۴ تحت درمان قرار گرفته بودند. این پژوهش بیماران را بر اساس رژیم‌های درمانی به دو گروه تقسیم کرد: ۲۶ بیمار ترکیب سیتاگلیپتین و متوپرولول را دریافت کردند و ۲۶ بیمار باقی‌مانده تنها سیتاگلیپتین دریافت نمودند. پس از ۱۲ هفته درمان، محققان پیامدهای درمانی، ویژگی‌های پایه و شاخص‌های بیوشیمیایی را بین دو گروه مقایسه کردند.
هر دو گروه درمانی پس از دوره درمان، بهبودهای قابل توجهی را در چندین معیار بالینی و بیوشیمیایی نشان دادند. با این حال، بیمارانی که درمان ترکیبی دریافت می‌کردند، بهبودهای بیشتری را در شاخص‌های کلیدی مدیریت دیابت و فشار خون تجربه کردند. در مقایسه با بیمارانی که تنها سیتاگلیپتین دریافت می‌کردند، کسانی که هر دو دارو را دریافت کرده بودند، سطوح پایین‌تری از گلوکز پلاسمای ناشتا (FPG)، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، فشار خون سیستولیک (SBP) و فشار خون دیاستولیک (DBP) داشتند.
سطوح پروتئین واکنش‌گر سی (CRP)، نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR) و فیبرینوژن (Fib) در گروه ترکیبی کمتر بود، در حالی که زمان پروترومبین (PT) و زمان ترومبوپلاستین نسبی فعال‌شده (APTT) نسبت به گروه سیتاگلیپتین به تنهایی، بالاتر بود. این یافته‌ها نشان‌دهنده تغییراتی در شاخص‌های آزمایشگاهی مرتبط با التهاب و انعقاد خون است، اگرچه اهمیت بالینی طولانی‌مدت آن‌ها همچنان نامشخص است.
همچنین، تغییرات مطلوبی در کاهش سطح کراتینین سرم (Scr) و نیتروژن اوره خون (BUN) مشاهده شد. اگرچه این یافته‌ها ممکن است نشان‌دهنده بهبود در برخی معیارهای بیوشیمیایی باشد، اما ثابت نمی‌کند که این ترکیب از عملکرد کلیه محافظت می‌کند یا از عوارض مرتبط با دیابت جلوگیری می‌نماید.
میزان بروز عوارض جانبی در طول دوره مشاهده ۱۲ هفته‌ای، تفاوت معناداری بین دو گروه نداشت. این امر نشان می‌دهد که افزودن متوپرولول در این نمونه کوچک از بیماران، با افزایش قابل توجهی در عوارض ناخواسته کوتاه‌مدت همراه نبوده است.
به طور کلی، ترکیب سیتاگلیپتین با متوپرولول ممکن است در مقایسه با مصرف سیتاگلیپتین به تنهایی، مزایای بالینی کوتاه‌مدت گسترده‌تری برای بیماران مسن مبتلا به دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا فراهم کند. برای تأیید این نتایج و تعیین اثربخشی و ایمنی طولانی‌مدت این ترکیب، انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده، آینده‌نگر و کنترل‌شده با حجم نمونه بزرگ‌تر، مورد نیاز است.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sitagliptin-metoprolol-combination-shows-promise-in-elderly-t2dm-and-hypertension-patients-study-182686